voor Holten, door Holten

Nèènghonderd vriejwilligers

0

Machtig môôi weer. Zô leup ik duur ’n Gèurd’n. Woerumme? Völle körter biej as biej de Uloschoole kon ‘k ’n auto neet parkèèr’n. Gen nôôd, dan lôôp ie toch gewoon! Één kèèr in ’t joar, met de triatlon, is hèèl Hoolt’n of e slött’n. Het hèèle darp duur stoat er nèènghonderd vriejwilligers, diet met dit gebuur’n Hoolt’n op de kaarte zet. Èèm’n dach ik trugge an de tied, toen ‘k zelf nog hard leupe duur Gèurd’n, um mà zô gauw mèuglijk biej de Jeante te komm’n. Vuural met zu ‘k dörstig weer as vandaage. Ik veul’n wier de piene en de hellighèid toen ‘k in ’n Gèurd’n in ’t prikkeldroad trechte kwamme, umdet de gemeente een tuintje had an e leg mill’n duur mien parcours. Plat op ’n snufferd pleer’n ik in ’t prikkeldroad. Ik zagge der op zien Hoogerlands uut. Van hellighèid hè ‘k det stekkeldroad weg e trökk’n. Ie könt oe toch neet vuurstell’n det ze det vandaage ôk zôll’n doon. Inmiddels wà ‘k biej de ofzetting en de èèrste vriejwilligers leut’n miej netjes duur. De hardlôôpers die euisd’n der langs op weg noar de finish en de eeuwige roem. Völle ôôge hà ‘k ter neet vuur. De vriejwilligers doar wà ‘k vuur e kömm’n. Alle nèènghonderd hè ‘k ze neet e zeene, mà die ‘k e zeene hebbe, zèèd’n vrèindelijk goei’ndag. Vandaage gung ’t um één’n speciaal’n vriejwilliger. Henk van Scholleman. Het brach miej op ne plaatse woe ‘k nog nôôit was e wes. Acht’ntwintig joar hat Henk zich bemeuit met de triatlon . Doarneuist zat e ôk nog joar’nlàànk in ààndere bestuur’n. Vandaage behaag’n het de Koneginne um Henk op te nemm’n in de orde van Oranje Nassau. Zô kwam ik vuur de allerèèrste keer trechte in de viproèm op de Kalfstermanswèire. Ik kekke miej de ôôg’n uut. De lèu genött’n van het môôie weer en de drankjes. Alles vuur niks en niks te mark’n van de krisus. Det lintje vuur Scholleman was meer dan verdeend, mà het gung an al die ààndere vriejwilligers vuurbiej. Die wadd’n keihard an ’t wark vuur die honderd man in de viptèènte en op de tribune. Ik heb ’t een tietje an e zeene en heb doarnoa mien’n weg e zoch in de stroat’n van Hoolt’n. Zô vrog op ’n middag völ het met de kiekers nog wà met. Later toen ’t de Hoolter zelf an de bak kwamm’n, wörd’n het völle drôkker. ‘S oamds was het volle bak en noa det ’n lest’n lôôper binn’n was e kömm’n, blèèf het nog lange gezellig op de Kalfstermanswèire. Miej bint twei dinge biej e blèèm’n, het lintje vuur al die nèènghonderd vriejwilligers en de, zô te zeen, makkelijke oaverwinning vuur Rachel Klamer. As ne hinde huppeln zie oaver de Kalfstermanswèire. De volgende moand dut ze met an de Olympische Speel’n in Lond’n en netuurlijk is zie mien’n grôôt’n favoriet vuur de goold’n medaille. Den in Hoolt’n hef ze in ieder geval al in de knippe.

Wis en waarachtig,

De Vèèrkàànte Viefkop

WAARDEER JE DIT ARTIKEL?

Deel dit artikel dan met je vrienden!
Wanneer je actief deelt zul je dit bericht minder vaak zien!
close-link