voor Holten, door Holten

Ie hebt altied wat.

0

Noar de pille, blood prikk’n, noa de fysio, het möt neet gekker word’n. Niks an de hàànd, gewoon èèm’n in de revisie. Ie komt er van op ààndere gedach’n. Gelukkig hè ‘k in mien lèèm’n neet vaake wat e had. Die kèèr’n, daj’ biej oe moo an ’n scholk hung’n, heur’n ie à gauw, ie hebt altied wat, kniep’n in de kôônte en krabb’n an ’t gat. Dan wus ie hoe laate of ’t was en zoch’n oene spölkammereuire mar wier op. De kèèr daj’ ech wat hadd’n, gung moo met oe met noar ’n dokter. Ja ech, wiej bint nog behààndelt duur dokter Nagelhout uut de Hôôge Stèège. Ik zee miej doar nog zô zitt’n met ’n verbàànd, van een stuk ofgeschuurd laak’n, um ’t knei hen. Het blood was ter hèèmoal duur hen e trökk’n. Het ettern en het lek ter op det het neet allèène mà schrôônselderieje was. Aj’ in de sprekkamer kwamm’n dan rök ie der iets van jodium of zô. Ie wörd’n der stille van en dan kwam e binn’n, ne grôôt’n statigen, röstigen keerl. Hij kek oe, van ôônder de zwoare wenkbrauw’n, duurdringend an en strek oe ne kèer met ziene kôôle hàànd duur de heure en nam oe met noar de sprekkamer. Het verbàànd van het ôôle laak’n, an één èine uut e schuurt, zat vaste an ’t zeere knei. ‘N dokter kek ter hèèl geleerd noa en vuur daj’ der arg in hadd’n had ’t ter of e trökk’n. De traon’n schöt oe in de ôôg’n. Zachte hèèlmèisters maakt stink’nde wôônd’n. As det mar ôôit wier better wördt. Het völ àmoal bes met. De leste steentjes en ààndere rommel wörd’n der uut e pulkt, nen schôôn’n plèister der op en een half uur later banjern ie wier vôt op de fietse. Moo krèèg as road met, natte lapp’n met azien der op en dan môs ’t oaver goan. In die joar’n hè ‘k ‘m één kèèr an ’t berre had. Zwoar de griep, alles wat er in gung, gung der net zô rap wier uut. ‘N dokter veul’n miej met ziene kôôle hàànde an ’t hèufd. Het veul’n drek wier vertouwd. ‘N paar daag’n slapp’n thèè met ’n beschuutje en dan môs het wier trechte kômm’n. Het was vertrouwd. Doar was mar éénen dokter en ôônz’n dokter was, Nagelhout. Volgens miej hadd’n die lèu altied diens, zèum daag’n in de wekke, vèèr’ntwintig uur per dag, duur weer en wind. Ik wèète neet hoe of ’t oele vergeet, mà het leste half joar bin ‘k wal een moal of vieve biej de pille wes en iedere kèèr was ter wier nen ààndern. Det is de nieje tied, de dokters warkt in deeltijdbaan’n. Het is môôi, het is niejmoods, ie wordt good e hölp’n, mar ech det vertrouwde, ik mis ‘t. Iele hebt geliek, ik heb altied wat, kniep’n in de kôônte en krabb’n an ’t gat. Ik zitte à wier op de fietse, wis en waarachtig.

De Vèèrkàànte Viefkop.

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.