Woer blieft ôônze Kèune?

0

Al een paar wekke stoa ‘k in ver wôôndering stille biej de anleg van ’n Smidsbeelt. Eerlijke is eerlijke het is ter merakels op e knapt. Het is een plein wörd’n van de één’ntwintigste eeuw en het nieje kultuurhuus steet te prôônk’n op de achtergrôônd. Ie könt de eene muure mèuier vind’n as ’n àànder, mà al met al krig het ne dikk’n voldoende. De vuurkàànte van het nieje ôôle gemeentehuus ken ie neet wier en het is mèuier as det het vuur de tied was. De èèrste jonge lèu bint ter al wier e trouwt en zô heurt’. Aj’ biej Wàànsink vuur de winkel stoat, köj ’t àmoal môôi bekiek’n. De gèèvel van de bakker steet hèèl môôi biej de oavergàànk noar het kultuurhuus. Het nèudigt uut um eff’n te goan zitt’n. Ie vroagt allèène één dingk of, “Zôl der armood weer biej ’t ôôle spul van Bets van’ Bos?”. Um die kàànte van’ Beelt of te maak’n, wördt het hôôge tied um doar wat an te doon. Het nèudigt uut um der is met ’n schilderkwas langs te goan. Het is het plaatje van Hoolt’n met ôônze karke op de achtergrôônd. De winkelkàànte van’ Beelt profitèèrt met van disse opknapbuurte. De gebouw’n doar blinkt neet uut in mèujte, mar och, ne klèinigheid hôôl ie altied. Ne klèinigheid wà, mà de pôômpe, det köj’ toch gen kleinigheid neum’n. Nee, den heurt biej ’n Smidsbeelt. Woer zôl ze den noe wier neer zett’n? Wà ‘k nog völle meer misse, bint de Kèune. Ôônze Kèune, ôônze ziel en zaligheid. Zie heurt biej het harte van’ Beelt. Hoe zôlt met die arme dèèrs weer. Ie könt oe toch neet vuurstell’n, daj’ al die tied argens verleuirne in Riess’n stoat te kiek’n. Ja, Willem ter Schuure zôl der op pass’n, mà den is Riess’n ôk à lange ontvlucht. Ik misse ze. Det wil zegg’n, ofgelôôp’n wekke, hè ‘k ze nog neet könn’ ontdekk’n. Met de Kèunefeest’n vuur de duure, zôll’n ze der mönn’ stoa. Loaw we eerlijke weer, Hoolt’n zôônder Kèune is as Riess’n zôônder Kark’n. Het is toch neet vuur te stell’n, det ze eur plaatse neet wier kriegt in het harte van Hoolt’n. Vuur miej geveul mil’n op ’n Beelt, zôdeuinig det ze teglieke met’n Hoolter Toor’n op ’t petret könt. Touw e gèèm’n het is nog neet of, mà zôlange at de Kèune neet op ’n Beelt stoat zal het ôk nôôit of weer. Netuurlijk, wie möt vuuruut bliem’n kiek’n, mà det heult neet in daj’ alles van vrogger vôt möt gôôi’n en ofdàànk’n. Nee, zô gauw as de Kèune wier op ’n Beelt stoat, saam’n met de pôômpe, dan pas veule wiej ôôns wier ech thuus. Gelukkig, het èèrste begin is ter. Kèunefeest op de Kalfstermanswèire en de visboer wier, vuur an de weg, op de mark, op ’n hook van ‘Smidsbeelt. Zô heurt’, wis en waarachtig.

De Vèèrkàànte Viefkop

Misschien ook leuk

WAARDEER JE DIT ARTIKEL?

Deel dit artikel dan met je vrienden!
Wanneer je actief deelt zul je dit bericht minder vaak zien!
close-link