voor Holten, door Holten

Wat möt det möt.

0

Àj’ oe hebt op egèèm’n vuur de rèize met het Brookduo, dan möj’ met, want, wat möt det möt. Wiej dach’n verlöst te weer van het Twèènts-Sallàànds plat, nou det kôj’vergett’n. ’N halven Diekerhook was met ôôns met e reist, mar ôk Battummers, Rèurls’n en Maarkels’n wadd’n volop anwezig. Ie könt wà zegg’n det ze van alle kàànt’n, wadd’n touw e stroomt um met de Badmusse en de Weuste op trad te goan noar Westendorf in Ôôst’nriek. Wat möt det möt. Drei buss’n, ofgelaad’n vol, kwamm’n dinsdagoamd laate an in Tirol. Twei uur later vun ie de mèèst’n trugge in de Bierstadl um de sfeer van Tirol op te snoem’n. Èèm’n een paar nemm’n, wat möt det möt. ’N ààndern männ’n gung de hèèle meute met de skilifte noar boam’n, um de Ôôstenriekers te loat’n heur’n det ze der wadd’n. Frühschoppen. De alp’nheurns leut’n vanuut de veert’n hun welkom heur’n. Het lek wal of alle kipp’nboer’n uut Hoolt’n met wadd’n e reist. Op ne hèugte van 1500 meter klunk’n de versjes veer oaver de Ôôstenriekse barg’n. Het was mar èèm’n of de Hoolter kipp’nboer’n, met de vuurzitter van de Nederlààndse kipp’nhôôldersindustrie vuurop, leup’n in de polonaise. De lèu genött’n en doar wörd’n neet àllèène offert an Bachus, nee doar wörd’n ôk grif e gèèm’n vuur het Rôôie Kruus in Goor. Wat möt det möt. Nieje kammeroadschapp’n wörd’n der e slött’n. ‘S oamds krèèg den gezelligen middag een vervolg in de Alpenrozenzaal in Westendorf. Toen het Brookduo doar begun met, “de varkens van de Buute hebt ne krul in ’n stat, oh gatte gatte gat,” was het hekke van ‘n dam. De Badmusse, hèèmoal in tranche en de Weuste, oaver enthousiast, knapp’n der ôôlderwets langs hen. Het wörd’n drei machtige môôie oamde doar in Westendorf. Biej de Bierstadl wörd’n de sloap grötter en de èugjes kleiner, mà wat möt det möt. Het absoluute hèugtepunt lag op de zoaterdagmiddag in Meransen. Noa ne rèize van een paar uur kon iedereene anschoem’n en preum’n van ne teelder met hamspek, kèèze en stoete. Wat möt det möt. Het smaak’n merakels. De middag vleuig vuurbiej. Èèm’n was ter paniek in de tèènte toen de stopp’n, van het pepperduure digitale geluud, duursleug’n. Gelukkig haw we nog Benny ziene analoge muziekdèuze. Gen mèènse wus meer road. Benny zeer, röstig as altied, “twei kabeltjes, wat möt det möt.” Twei kabeltjes en het grôôte feest van superster Graziano was e red. Ôk zöw we de dôônkerbroene stemme van Ronnie Weiland neet gauw vergett’n, mar biej het Brookduo gung de zaal, zeshonderd man stark, in de polonaise. “Mien schôônmoo hef een drumstel” Nog laate in de nach wà ‘k an het noadrumm’n, wat möt det möt. Doar dach de vrouwe ààns oaver en haal’n miej uut den zeut’n drèum. Zes daage, zie bint e vleuig’n. De Diekerhooker wadd’n het er oaver eens, de volgende kèèr goaw we wier met, dus Brookduo, hôôlt er rekkening met, ééne extra busse uut ’n Diekerhook, wat möt det möt.

De Vèèrkàànte Viefkop.

WAARDEER JE DIT ARTIKEL?

Deel dit artikel dan met je vrienden!
Wanneer je actief deelt zul je dit bericht minder vaak zien!
close-link