voor Holten, door Holten

Vuur ’t zing’n de karke uut

0

Ne bosschôp, die metkrèèg’n van de ôôlde lèu. In ’t begin snapp’n ie der niks van mà zô, van ’n één’n op ‘n `n ààndern dag, begun het te daag’n. Tèèg’n swoorig heur j’t neet vaake meer en ôk het peppermuntje tuss’n de kneene is à veer uut de tied. Àj’ de ôôle keerls vuur ’n viskroam heurt klasjenèèr’n, as ter is wier wat bezunders langs schuf, heur j’ vaake, wiej bint te vrog geboor’n. Te vrog geboor’n, det zal nog wà metvall’n. Van de wekke heur’n ik det, ôônder meer, de Hoolter Korhaan’n op 28 december goat zing’n in de karke en dan kriej’ à gauw de opmarking “At ze dan mà neet vuur het zing’n de karke uut goat.” Doar wördt miej wat of e lult. Het eene verhaal rig zich an het ààndere. Vroole diet met een leuig fleske noar de Nölle stapt um der een betje reuk in te doon, vuur zundag in de karke. De ôôle Nölle diet, met ’n bril lèège op ’n nèuze, uut ne grôôte stolpflesse, het fleske hèèl vuurzichtig vol pôômpt, vuur dartig cèènt per strèèpke. Ie zeet ’t zô vuur oe.’T is mar èèm’n en ie roekt de lôch van kanferball’n en reukwater in de volle karke. Die lôch van kanferball’n hè ‘k nog altied feilloos in ’n nèuze. Ie zeet ze wier an de duure kômm’n, de havelôôze wiefkes, met een mäeneke kanferball’n, veiligheidspeeld’n en nèèigoar’n. Mèèstal had moo wà wat nèurig, want vuur daj’ der arg in hadd’n, haj’ de môt in de kleere. Zô gauw at kleere vuur langere tied de kaste in gung’n, wörd’n der kanferball’n in de tess’n e doane. Àj’ de kaste lös trökk’n kwam oe iedere kèèr die zeute, weeje lôch wier intèèg’n. Ieder jaor kwam der ôk nog wal eene langs vuur, “Lompen, oude metalen, hazen en konijnenvellen.” Ie zeet ze zô wier hang’n, de kniene en de haaz’n, diet met de karsdaag’n het lèudje hadd’n e leg. Op de riege hung’n ze in de schuure, hèèmoa binn’nste buut’n, met ne fôss’n strôô der in. Völle brach het neet op, mar in die tied tell’n ieder dubbeltje nog met. De duustere tied kump ter wier an, de tied dàj’ de warmte opzeukt, de tied van Sunterkoas, de Karsdaag’n, Ôôld en Niej. De tied van Derk met ’n Beer, diet met de kôôle wind, duur de jachschnèè, oaver ‘n Kààmp vlug. Opa, diet vertelt van Hutt’nkloas. Een book det e koch had in Old’nzaal, doar woet Kloas jammerlijk an zien èine is e kömm’n. Wiej bint wier met de zundagschoole in de volle karke, woet het karsverhaal vuur wördt e lèèz’n. Het is ter moesstille. “Ere zij God”, wörd’n er e zung’n. Gen mèènse leup de karke uut. De tied’n bint verààndert, mà het karsverhaal is hetzelfde blèèm’n. Die môôie tied kump ter wier an. Geniet er van en wèèst wies. Ie hooft neet vuur het zing’n de karke uut, wis en waarachtig neet.

De Vèèrkàànte Viefkop.

WAARDEER JE DIT ARTIKEL?

Deel dit artikel dan met je vrienden!
Wanneer je actief deelt zul je dit bericht minder vaak zien!
close-link