Palm, palm, poasen

0

Een joar gelèène waw we àmoa gangs met het lèèz’n van het Hoolt’nse poasvèurbook. Wiej wadd’n der met op radio en tillevisie. Één van de vroag’n diet er kwamm’n, heb ie nog een poasgedich? Het gedich hef het book neet e haalt netuurlijk, mà noe, een joar later, past het bes, vuur op de Hoolterkràànte. Het is jammer det zô völle ôôle gebruuk’n zô good as vôt bint. Gelukkig heiw we in Hoolt’n nog altied ôônze poasvèur’n. Het môôie weer breg oe trugge noar die môôie tied, daw we, noar ne dag euiz’n, lekker met ne flesse bier, in de denn’nnoald’n, ôônder an de boake laag’n. De starke verhaal’n en de bakk’n wadd’n neet van de lôch. À’k noe die onmeunige barg’n hoolt zee ligg’n, vroag ie of, zôl der nog wà tied weer vuur, lekker een paar uur ouwhoer’n. Wiej hooft er ôôns geen zörg’n oaver te maak’n. De boakes bint völle grötter as vuur vieftig trugge, mà het geet in de èèrste plaatse nog altied um de wille. ’N gröttst’n of ’n mèuist’n is met e nömm’n, mà de wille en de poasgedacht’n goat hàànd in hàànd.

Poasgedacht’n.

Palm palm poasen, ei koerei
Één ei is gen ei, twee ei een half ei, drie ei een poasei.
Palm, palm poasen, wiej hebt ’t wier e had.
De eier op, het drèuge haantje is in ne hook e zat.

Vaa snèèdt van een täkske, uut een bèumpke op ’n kààmp,
Vuur ôôns palmpoashaantje, ne môôien rechten strààmp.
Doarop wat buxustäkskes, biej de buurman uut zien hof
Met ne lange rieste eier, was dan het haantje of.

Hard gekokte eier, op ne riege in een net.
En dan hen eierkuulen, de hèèle buurte, die dèu met.
Vaake krèège wiej van opoe een ei van zuukela,
In ôôns gehaakte netje, wat haw w ’t vuur mekaa.

Wat is het lange lèène, met mooder an de hàànd.
’N èèrst’n poasdag ’s oamds, gung de boake in de bràànd.
Later, zôônder mooder, maakt’n wiej de mèikes zwart
Eerlijke, touw e gèèm’n, het gung mangs völs te hard.

De lädder op de nekke, det völ miej bes wà zwoar.
Het môs toch mà gebuur’n, want de boake die môs kloar
As de vlagge op den poasbult stund, hadd’n wiej de grötste schik
En dan gung op poasoavond, alle wark wier in de fik.

Mar èèrs nog eier ett’n, meer as vurig joar
Dan kôw we met ne vollen boek, wier noar ôôns poasvèur goan
Wiej zung’n van Haarjödd’n boaven en Noord’nbarg ôônderan
De hèèle buurte was ter, ’n euldst’n stök ‘m an.

Noe, as ôôle opa, stoa ‘k op diezelfde stèè
Terugge dèènk’nd an vrogger, wat was det is neet meer
Toch is het wier Poasen, op noar het nieje lech
De dôôd en de verriezenis, zô ’t ôôns de biebel zeg.

Misschien ook leuk

WAARDEER JE DIT ARTIKEL?

Deel dit artikel dan met je vrienden!
Wanneer je actief deelt zul je dit bericht minder vaak zien!
close-link