voor Holten, door Holten

Nu syt wellecome

0

Een hèèl ôôld Nederlàànds versje. Duur de eeuw’n hen hebt de lèu der vanalles an verààndert. Toch gif het nog altied een verlang’n an noar het nieje, ne geboorte of het lech. Sunterkloas is het làànd uut en de karsbèume vindt oaverà een plèitske in de huuskamers. De daage wordt alsmà körter. Ôk in het duuster zeej’ oaverà, meer en meer, de tintelende lechjes van de karsbèume. De lèu verlangt noar een niej begin. Zie zeukt de warmte. Det uut zich op alle menèèr’n. De advent is begunn’n, de lèu wèèt det de komst van het kindeke in de kribbe der an kump. Iedere wekke wördt er een keerkse meer an e stökk’n. Mirrewinter, ’n körtst’n dag van ’t joar, mirrewinter, de geboorte, het nieje lèèm’n, de daag’n lengt wier. De kwoaie geest’n wordt verdrèèm’n met vèurwark en völle lawaai. De carbidbuss’n davert oaver het vlakke làànd. Wiej wilt àmoa het goeie in röste en vrea. Jammer genog zeew we te völle det de wereld her en der nog in bràànd steet. Verlang’n noar de karsdaag’n, ôôlejoarsdag en dan met völle lawaai en wille, het nieje joar in. Verlang’n noar de warmte met femilie, kammereuire en bekèènd’n. De kaart’n, met een gezèègend Karsfeest en een gelukkig of zalig Niejjoar wordt verstuurd. Hèèle rieg’n hangt er tèèg’n de Karsdaag’n in de kamer. Doar könt de mederne digitale wèèns’n net neet tèèng’nop. Met mekaa beginn’n an, wier een niej joar. Gelukkig heiw we det àmoa nog te good. Oaverà de karsmarkt’n, de lôch van olieboll’n en de karsman met de arreslèè. Zôl der schnèè ligg’n, zal het vreez’n of kump de rèèg’n met bakk’n teglieke uut de lôch? Het maakt neet uut, de môôie daag’n kômt, teglieke met alle môôie verhaal’n. Derk met ’n Beer geet noe neet meer àllèène rôônd op Karsoamd. In Battum dörft e zich te loat’n zeen op Ôôlejoarsoamd. Ôôld Mieneke vlug oaver de lèège nèvels van ’n Hoolterbarg. Zelfs de grötste struukrover uut disse streek, Hutt’nkloas, löt ôôns honderden joar’n later wier griezeln, àj’ in het stikkeduuster rôônd goat. De hoornbloazers zet de toète an de môônd op erve Zorgvlied. De vuurlôôpers van disse hoornbloazers komt, al bloazend op ossenhoorns, noar de Pothaar. Zô zölt de kark’n wier vollôôp’n, wiej veult ôôns verbund’n. Wie bint bliej met waw we nog hebt en dèènkt met weemood trugge an al het goeie waw we hebt ehad. Met mekaar op weg noar de Karsdaag’n en Niejjoar. Karsoamd! Met mekaar noar de lechjes op ’n Canadeez’n karkhof en dan ôôlderwets an de pannekooke met wors. Gewoon op zien Hoolt’ns, uutgezakt ôônder’n Karsbôôm, lustern noar det ôôle versje, Nu syt wellecome.

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.