voor Holten, door Holten

Hellig

Vuur een tiedje trugge hè ‘k ter ne foto van e maakt. Het snèè miej duur marg en been. Het euldste stukske kultuur van Hoolt’n was duur mèèns’nhàànd’n in het grös e flikkert biej de Biester vuur ’t café. Het gung mien an ’t harte det de gemeente zô umme geet met het Hoolt’nse symbool uut de iestied, het onstoan van oonz’n Hoolterbarg. Ie kriegt er een geveul biej asof ze het karkorgel uut het gemeentehuus noar ’n horrebeelt hebt e brach. Den Dikk’n steen den ’t duuzenden joar’n in de schôôt van Twenhaarsveeld hef e lèèg’n en waarschijnlijk ontdekt is duur suldoat’n diet doar an ‘t oefenen wadd’n in ’n èèrst’n wereldoorlog. Het bint de börgemèister Baron van de Borch van Verwolde en nog meer A.J. Goldstein e wes diet as èèrst’n woll’n prebèèr’n um den onmeunigen grôôt’n kei uut zien berre te trekk’n. Vuural Goldstein was in de joar’n twintig hèèl actief um Hoolt’n op de toeristische kaarte te zett’n. In 1925 kwamm’n der olifant’n noar Hoolt’n um den kei uut het venne te trekk’n. ’S oamds van te vuur’n vrat ze biej Brààns Getjan nog gauw èèm’n de hèuizoolder leuig. Hij krèèg ter tien geuld’n vuur. Hoe hard of de olifant’n van circus Haagenbeck ôk trökk’n, zie krèèg’n den kei van Twenhaars Jan der neet uut. Hij zôl der nog ligg’n tut 1928. Toen kwamm’n de Pikniks (Piechnieck) op de propp’n. Zie stunn’n der um bekèènd det ze gruwelijk stark wadd’n en de moeilijkste klusjes opknapp’n. Veeldwachter Heijink krèèg doar lôch van en vetell’n det duur an de börgemèister en den op ziene buurte gung der met noar Meriens Wàànsink den een café had an de Riessense weg. De gemeente wol de vierhonderd geuld’n an kost’n neet ophoost’n en doarumme moch Wàànsink ’n steen hemm’n at hij die kost’n betaal’n. Hij kon zien Hotel dan môôi neum’n noar den dikk’n steen. Zô is ’t gebuurt. Honderden Hoolter wadd’n der biej um den kei noar de Riessenseweg te slepp’n. Op 15 februari 1928 wörd’n e plaatst biej Hotel-café De Dikke Steen. Het was grôôt fees in Hoolt’n en ne dag um nôôit te vergett’n. Bienoa 68 joar blèèf e doar ligg’n. Het café was toen verkoch an Ter Steege en Lensink. Op vuurstel van Prins Jos de Bourgondiër (Jos Kààmphuus) wörd’n de steen duur de gemeente Hoolt’n trugge koch op vuurwaarde det e ne eereplaatse zôl krieg’n op het Rôôie DiWa-plein in Hoolt’n. Zô is ’t beschrèèm’n. ‘n Dikk’n steen wörd’n op 16 november 1995 doar, wie duur feestvierende Hoolter, neer e leg. Altied met ontzag en eerbied behààndeld. En noe, gen èènkel ontzag. Gods geklaagd. Noe lig e vuur ôôld voel an de Stationsweg. Gen vrèimd’n diet er doar noar umme kik. Woe zô rèègels? Den kei heurt in het centrum van Hoolt’n op nen eereplaatse, det is in de tied touw e zeg duur de gemeente. Het möt een sierroad weer vuur de Hoolter en de vrèimd’n. Wis en waarachtig.
De Vèèrkàànte Viefkop.

WAARDEER JE DIT ARTIKEL?

Deel dit artikel dan met je vrienden!
Wanneer je actief deelt zul je dit bericht minder vaak zien!
close-link