voor Holten, door Holten

Een schoer duur de beene

0

Machtig môôi weer, ne hôôp vriejwilligers en ne dôômie dent grijnst van oor tut oor. Het plezèèr van de vriejwilligers stroalt er vanof. Oaverà prebèèrt ze oe wat an te smeer’n. De mèèste lèu goat dan ôk wà met iets op huus an. De veilingmèister is hèèmoal op dreef. Ziene stopwoord’n, het is vuur de karke en tien gebood’n, goat der in as Gods woord in nen oolderling. “Brengt neet te völle rommel met,” is de bosschôp die ‘k met kriege. Niks zegg’n, dach ik nog, want, oe verzett’n tèèg’n kark’nroad is hetzelfde as tèèg’n de wind in piss’n, det kriej’ altied an de bokse. Reedelijk op tied bin ‘k biej de boeldag in Irene. De vuurste rieg’n in de zaal bint à bezet. Èèrs mar is èèm’n kiek’n wat er àmoal te kôôp is. Één’n kavel, twei zakhorlôges, is à half vôt, vuur det ’n verkôôp begint. Doar was ter kennelijk ééne wes, dent dach, loa’k zörg’n dè ‘k biej de tied blieve. Een ongelukkig spul, mà loat e good wèèt’n det ôônz’n leem’n Heer alles zut en de camera’s van tèèng’nswoorig neet völle minder. Het grôôte kapitaal had zich, zô te zeen, e nöstelt op de èèrste riege. Zie bèuid’n à vuur dè ‘k een plèitske achterin had e vunn’n. Met in mien achterhèufd, de bosschôp, die ‘k met e krèèg’n hadde, heul ik miej gedeist. De kavels vlèug’n ôônder ’n hamer duur. De eene kèèr verwôônder ie oe, hoe gekôôp of sommige dinge vôt goat um de ààndere kèèr, kopschuddend te zeen, wat onmeunig bèè, of ze vuuran dèud’n. Die hadd’n ne bettere bosschôp met e krèèg’n as ikke. Het is mà good det disse lèu de oaverhàànd hadd’n, want an ’t èinne van de rit was ter mà môôi vuur dikke dreiduuzend euro an de man e brach. Ne grôôt’n köppern kèèrs’nkandelaar, ik kôn ’t neet loat’n en stökke èèn kèèr de hàànd op. Tien gebood’n, gen eene meer as tiene, éénmaal-andermaal, verkoch en vuur dà ‘k der arg in harre, drukk’n ze miej het bewieskaartje in de hàànne. Ech gebukt gung ik ter neet ôônder en zô stun ik in de riege met mien ééne bonnetje. De lèu van de èèrste riege hadd’n de hàànne meer dan vol. Doar leup ik dan met mien’n köppern kèèrs’nstandaard oaver stroate. De oeh’s en ah’s wadd’n neet van de lôch. Zô’k dan toch nog wat e koch hemm’n wat môôi was? De ontnuchtering kwam biej het thuuskômm’n. Één’n blik, vernietigend, een schoer duur de beene. “Ik wil ’t hier neet beneed’n hemm’n, zet het mà biej die ààndere rotzooi op zoolder.” Ik stunne wier met bèire beene op de grôônd. Grijnzend zett’n ik den machtigen kandelaar van een tientje biej de rest van de verzameling ’N prôônkstuk, èèm’n poets’n en met de karsdaag’n steet e biej ôôns op de toafel. Een tientje vuur de karke en ik heb wà vuur twei tientjes schik e had, wis en waarachtig.
De Vèèrkàànte Viefkop

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.