voor Holten, door Holten

Een hèèl stuk lichter

0

Zie bint wier aarig gangs in de buut’ngebied’n. Links en rechts wördt er in e brökk’n. Zô lange as ’t biej ’n ààndern is heur j’t an en loa j’t langs oen hen goan. As ’t peerd oe zelf slöt, kump ’t völle harder an. Sinds ofgelôôp’n wekke meuge wiej die ervaring deel’n, met al die ààndern, diet ôôns vuur bint e goane. Ongelèuf en hellighèid goat in één kèèr, hàànd in hàànd. De grösmèèiers en de nieje fiets’n wadd’n, van ’n één’n op ’n ààndern dag, zô mà vôt. Machtelôôs stoaj’ der biej te kiek’n. Noe wouw we de schuure toch al opruum’n, mà det haw we ôôns wal iets ààns vuur e stelt. Gen mèinse hef ter wat e zeene. Het argste is, det ze binn’n bint e wes, zôônder daj’ ôk mar iets e markt hebt. De schuure of e slött’n, de fiets’n op slot, het is neet genog um dit sôôrt volk tèèg’n te hôôld’n. Noa een telefoontje van de buur’n, det ze doar de lààmpe kepot hadd’n e höuw’n, gunge wiej is èèm’n controlèèr’n of alles biej ôôns nog hèèl was. De schrik sleug ôôns um ’t harte, toew we in de gaat’n krèèg’n, daw we à vezite hadd’n e had. Met krach en geweeld hadd’n ze het slot uut de stalduure brökk’n en de grösmechiene op de kàànte noar buut’n e buurt. Ie veult oe machtelôôs. Ie könt er niks tèèg’n doon. Toch zôl ’t neet verkèèrd weer um de komm’nde tied extra op te lett’n. Àj’ wat aparts zeet wat oe opvölt, zet de plietsie an t wark. Met mekaa köj’ meer as àllèène. Wiej hebt ôôndertuss’n opdrach e gèèm’n um de slötte nog stèèviger te maak’n. Wat möj’! Àj’ straks wier ne grösmechiene hebt, wiej’ toch neet geerne det z’m oe wier weg haalt. Gelukkig was neet alles vôt. Ja, wiej hebt er ôk nog nen ôôle nèèimechiene stoan. De vrouwe kôn ’t neet ech wardèèr’n, toen ‘k ’n ààndern männ’n wakker wörre en zeere, dà ‘k bliej was, det ze miej de nèèimechiene neet met hadd’n e nömm’n. Alle gekhèid op ’n stökske, ie hôôlt er een rot geveul an oaver. Het is net oj’ vaaker um ’t huus hen lôôpt. En woerumme, ie möt er nog hèèmoa neet zô bliej met weer um die keerls tèèg’n de hoed an te lôôp’n. Het eenigste waj’ könt doon aj’ apartighèid zeet, is de plietsie bell’n. Veerder möj’ mà hopp’n det ze neet wier kômt. Ie wordt er toch hèèmoa neet good van, det vrèimd’n oe an de spull’n zit. Een geluk biej ’t ôôngeluk, wiej hooft de èèrste tied gen grös te mèèi’n en ôk het fietsweer löt nog wal èèm’n op zich wach’n. Veerder vuur de rest, zal ’t àmoa wà wier trechte kômm’n. Doar bint langer grösmèèiers in de wereld as dar ie der bint. Ne wieshèid die ‘k vrogger in huus vaake heur’n, as ter wat vôt was of kapot, wis en waarachtig. De Vèèrkàànte Viefko

 

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.