voor Holten, door Holten

De knop geet wier umme

0

Àmoa völle geluk in niejjoar, mà boam’nal, blief gezôônd. Zô gangswieze wordt de lèu wakker uut den wôônderlijken roes van de karsdaag’n en niejjoar. Tèèg’n half december wördt het wark stille leg. De eenigst’n diet drôk bint, zind de slagers de bakkers en de kruudeniers. Lawaai heurj’ hoaste neet, hôôguut van een paar hoornbloazers, diet zich de long’n uut ’t lief bloast. Karsoamd, de keerskes brààndt en ne still’n glood trek over ’n Hoolterbarg. Op noar de pannekooke met wors. Vuur de tied, zörg’n daj’ alles good hebt op e ruumt, want Derk rit nog altied rôônd op zien’n beer met de grôôte slagtàànde. Wèèst er op verdach, want zelfs in huus kan e oe de boel metnemm’n, àj de duure neet dichte hebt. Karsoamd, ‘n oamd van het nieje lèèm’n, van hoppe en lech. Vol verwôôndering kek ie noar ’n karsbôôm woet de echte keerskes bràànd’n, tuss’n het engelenhoar. Wekk’n kek ie der tèèg’nan, mà vuur dàj’ der arg in hadd’n, was ’t vuurbiej. “Oaver a-daag’n heiwwe niejjoar”, zeer opoe. Vuurdet ‘t zô veer was schöt e wiej met carbid. Gewoon een een buismanbuske of een strôôpblik. ‘S oamds kwam ie thuus met zwarte stink’nde hàànne. Ie môgg’n bliej weer dàj alle vingers der nog an hadd’n zitt’n. Netuurlijk de hôônnekörke. Wat alderbassend knapp’n. Het kruut vleuig duur de kamer, lèèm’nsgeveuirlijk. Moo had er ne gruuwlijken hèèkel an. Wiej genött’n. Op ôôlejoarsoamd zat den grôôt’n vlaams’n reus, den we ’t hèèle joar hadd’n e vôôrt, in de panne. Akelig lekker en môddervet. Doar heule de vingers en de môônd neet drèuge biej. ’N ààndern männ’n niejoarscheet’n. Het gung ôôns meer um ’t geeld wàj’ buur’n, as um de beste wèèns’n vuur ’t nieje joar. ’S Middags kwam ie wie biej huus met ne knippe vol klein geeld. Det was zôwat het zakgeeld vuur een hèèl joar. Daag’nlàànk waj’ nog nisselijk van de schilletje, de annisette en al det ààndere kinderzeut, wàj’noar binn’n hadd’n e warkt. Tèèg’nzwoarig doo we ’t wal een betje kalmer an. Op ôôlejoarsoamd trek wiej um twaalf uur de gerdien’n lös en kiekt noar het môôie veurwark det ze àmoa vuur ôôns ofstekt. ’N klein uurke later is het dan à wà röstig op de kökk’n, um op niejjoarsmänn’n, ôôns op te maak’n vuur ’n joarlijksen gàànk langs de buur’n. ’S oamds tèèg’n ’n uur of halftiene lig ie uutgetelt in oen’n lui’n stool. Völle meuite um in sloap te komm’n heij’ neet. Het was wier onmeunig gezellig en ‘n èèrst’n wereldkampioen van 2014 köw we à wier biejschriem’n. ’N tweed’n januari zut er ààns uut . Het ofbrekk’n van ’n karsbôôm stelle wiej nog èèm’n uut, mar inmiddels steet alles wier op ’t zoolder, um der an ’t èinne van ’t joar wier vanof te kômm’n. Veerder is ter neet völle verààndert. In Syrië vecht ze mekaar nog altied de tèènte uut en wiej meugt in meert hen stemm’n en det doo we, wis en waarachtig.
De Vèèrkaànte Viefkop.

WAARDEER JE DIT ARTIKEL?

Deel dit artikel dan met je vrienden!
Wanneer je actief deelt zul je dit bericht minder vaak zien!
close-link