voor Holten, door Holten

Brulfte zôônder glààns (8)

0

Golida eur vaa pröt er oaverhen. “Wèèst bliej met oen goold, kôôpt wàj’ wilt en zeet veerder gen beer’n op de weg. Mien’n rôôdbroen’n stok helpt miej à ‘k te völle gefluster heure en ôk à ‘k ’s oamds biej de Wilgenman langs goa. “De Wilgenman?” Dan zut Gait Golida komm’n en hij zwig. Golida is de koneginne te rieke at e Gait zut stoan biej eur vaa. Zie zut er ôôgverblindend môôi uut. Gait wèèt het vaste, met Golida neust zich zal e de gelukkigste man van de wereld wèè. Eur ôôg’n, zô deepe glàànzend, schittert in het zachte lech van de middagzunne. Zie geet ze as ne ree, sierlijk dàànsend, oaver de wiedse vlakte. Eur heldere lach is puur as het flôônkerende water in de bekke. Dan zut ze het goold in de arme van Gait. Eur lach verstomd, ne duustere wolke trekt oaver eur gezichte. “De vuurige kèèr dàj’ hier wadd’n hàj’ niks um miej te gèèm’n, àllèène een harte vol leefde en det maak’n miej bliej en gelukkig. Ie bint dus toch noar die heks e goane, Gait. Wilgenman had het miej al in e flustert. Woerumme Gait, was det oene leefde, woerumme gung ie noar eur en vergat ie miej? Gait zut gen vedreet op het gezichte van Golida. Zie heult het vuur zich um ààndern gelukkig te maak’n. Gait is kàànt in de warre. “Hoe hà ‘k ôôit met oe könn’n trouw’n, à ‘k det goold neet noar oe vaa had e brach?” Golida is ter helder oaver, “Ie hadd’n dit nôôit mönn’n doon, het was better e wes daw we vuur altied allèène wadd’n e blèèm’n.” “Mà Golida ik bin zô gek op oe, ik heb het ech àllèène vuur oe e doane, Helpt miej!” Golida is vertwiefeld, “Is ter ôôit ééne ontsnapt uut de klauw’n van die valse hekse!? “ Mà Golida ik heb oe toch alles eerlijke verteld, ik gèève touw dà ‘k verblind was duur de leefde vuur oe.” Dan kump de goodheid van Golida boam’ndriem’n. ”Gait ik bin gek van oe en doarumme zà ‘k het gevech met Ôôld Mieneke angoan. Wie zölt zeen wiet het starkste is.” Golida helpt Gait met het drèèg’n van het goold. Nog altied wiest ze de plekke an woer Golida de helfte van de las van Gait oavernam. Zie geet vanof noe, saam’n met Gait, gebukt ôônder het zwoare juk van Ôôld Mieneke. Gait is nen ààndern keerl e wörd’n. Zien plezèèr is vôt. Hij is bezörgd en kik met dôffe ôôg’n de wereld in. De brulfte geet duur en puult uut duur oaverdoad. Golida eur vaa steet er biej te stroal’n. Iedereene kan zeen det e schatrieke is. De lèu komt van alle kàànt’n en zô lange at de spölleman zien leedjes löt heur’n is ter biej Gait nog ruumte vuur ne glinstering op het gezichte, mà de echte glààns is ter of.….Één kèèr in de wekke möt Gait noar de schroale grôônd. (wordt vervolgd)

 

WAARDEER JE DIT ARTIKEL?

Deel dit artikel dan met je vrienden!
Wanneer je actief deelt zul je dit bericht minder vaak zien!
close-link