De èèrste loage schnèè krèège wiej zundag te verwark’n. De codes vleuig’n ôôns um de oor’n. ’N ààndern dag, der drek eene oaver hen. Hèèl Nederlàànd lag zô’n betje plat. Det kan nog wat word’n as mooder natuur het heft hèèmoal in hàànne nèimp. Kan ’t dan nog völle arger word’n, zal de jungere generatie zich ofvroag’n. Nôh det kan en dan nem ik oe met trugge noar 1962-1963. Vrog in december begun het à te vreez’n. Met een paar periodes der tuss’n duur, blèèf het duur wintern tut begin meert. De vörs zat ne meter deepe in de grôônd en het duur’n wekk’n vuurdet det er uut was. Iedereene zal zien eeg’n verhaal’n hemm’n uut die tied. Zelf sleup ik in een klein kaemerke, met een dakraam , achter nen enkelsteens muure. Buut’n vreuir het ’s nachts tèèg’n de twintig groad’n en binn’n höng’n de iespèègels boam’n het berre. Ôônder twei dikke stikdekk’ns kröp ie deepe weg um warm te bliem’n. Op ’n tweed’n karsdag begun het onmeunig te schnieën. Die schnèè blèèf ligg’n tut in meert. Op 18 januari heuld’n ze in Freeslàànd de Elfsteed’ntocht. De jachschnèè heul ôôns in huus. Op een klein zwart wit scharm kekke wiej noar de helden, doar in het hôôge Noord’n. Völle was ter neet te zeen. Nen eenzaam’n verslaggèèver stun biej Bartlehiem de keerls op te wacht’n. Ieder verstàànnig mèinse was op de kökk’n eblèèm’n. Mà ne hààndvol rèèd die barre tocht uut, met as grôôte held, Reinier Paping uut Oaveriessel. Daags noa die rit was ter ne compleet’n schnèèstorm. Alle schnèè wörd’n op de gekste plaats’n op ne hôôp e bloaz’n. Wiej kônn’n de schoole neet bereik’n en môch’n help’n grèèm’n um nen uutweg te vind’n noar de Loarnseweg. ’N hèèl’n Bèusebarg was vanof Pletje en Eertjes kàànt in e schniejt. Het zôl ne wekke duur’n vuurdet doar wier een peerd en waag’n duur hen kon. Ôk de Noordpool, à wekkenlàànk kôw we schaats’n, was op e slökk’n duur ne halm’n meter schnèè. Broer van Sèèns zèè, daw we wà môgg’n schaats’n, mà daw we dan zelf de schnèè van ’t ies of mônn’n haal’n. Det heiw we doane en zô trök e wiej noar ne halm’n dag schnèè schepp’n wier baantjes, duur een smal götje, deepe duur de schnèè. Het gaf àmoa ne barg ellende, mà wie genött’n an alle kàànt’n. Het zal ongeveer de leste kèèr weer’n e wes, daw we massaal met de slèè op de Motieweg an gung’n um ôôns doar met ne nôôdgàànk noar beneed’n te stort’n. Nee, det betje waw we noe hebt ehad, stelt niks vuur. As het warkelijk zô arg wördt, köj’ àmoa de börste nat maak’n. Möj’ oe vuurstell’n, met de auto oaver het Iesselmeer. De Noordzèèkuste bevreuirne! Wiej zit er neet op te wach’n. As het warkelijk zô’n winter wördt, dan is de code wà pimpelpeers of gitzwart. Wiej zölt er ôôns biej neer mött’n legg’n, want mooder natuur geet gewoon zien eeg’n gàànk.
De Vèèrkàànte Viefkop.
