Viem’ntwintig joar gelèène begun het op vriejdagoamd met Gert en Hermien Timmerman. Alles was kleiner en simpel van opzet, mà het Kèunefeestenvirus is vanof 1991 vuurgood neer e daalt in Hoolt’n. De tèènte was nog mà half zô grôôt en het môôie plein was nog ne wèire, woet normaal de beeste leup’n. De gemeente grèèm’n nog een gat in de grôônd en doar kwam de wc waag’n neuist te stoan. Noa oflôôp wörd’n det gat wier dicht e gôôit. Toen det fees vuurbiej was, waw we met zien all’n stille van het onmeunige succes. Noe, zes en twintig feest’n later is het neet ààns. Hèèl Hoolt’n en een stuk van de regio hef genött’n. De machtige opzet op het “Kèunefeestplein”, met professionele wc units en ne complete mini karmse der umme hen, mèuier kan het hoaste neet. Het môôie weer op de zoaterdagmiddag zörg’n der vuur det het plein en de tèènte vol leup met wichter, oolders en grotoolders. Vuur alle lèèftiedscatgoriën was ter volop te geniet’n. De zundagmiddag herhaal’n zich det bezundere Hooltense Kèunefeestgeveul. Èigelijk begun het al op het bedriem’nborreluur. Ne grôôt’n stoomtrein met vlèis zörg’n der vuur dat er gen mèinse honger hoom’n te liè. Ôk de drei oamde in de tèènte höng’n de jonge lèu der met de beene uut. Sfeer, lawaai, muziek, geroezemoes, ie nemt het met op oen weg noar huus.
Àj’ dan op moandagmänn’n wakker wordt, dan is het stille. Ie zoegt alle verhaal’n diet oe vertelt bint nog is op, àj röstig ’n pad oplôôpt noar de feesbèume. Doar wörd’n ôônz’n andach e trökk’n duur een bord. “Àllèène toegang vuur holders van wandelkaart’n.” Die kaart’n kôj àllèène krieg’n biej het VVV of biej het börger wèèshuus in Dèimter. Ie magt er kennelijk neet meer vriej wààndeln. Völle snapp’n ik ter neet van.
Het èèrste waw we e doane hebt is bell’n met de VVV,mà doar wuss’n ze van niks. Op het ààndere adres wörd’n wiej ôk neet wiezer. Misschien det er lèu bint in Hoolt’n diet wèèt hoe ’t de vörke in ‘n stell’n zit. Misschien kump het verlössende woord wal van de gemeente uut Riess’n. Zelf haw we dit bord nog nôôit eerder e zeene, noe kômme wiej doar neet alle wekke, ma noar zun superfees, zeuk ie mangs röste, in dit geval, in de schaduw van de feesbèume. Wat ôôns het mèèste intressèèrt, màj’ doar noe vriej wààndeln, te ja of te nee? Det zôw we, wis en waarachtig wal is will’n wèèt’n.
De Vèèrkàànte Viefkop.
