voor Holten, door Holten

Karmse

0

Oktober is in ’t làànd. De Battumse karmse slut de riegevan ne hèèle serie feest’n. Wiej’ könt ôôns opmaak’n vuur Prins Carnaval, Sunterkloas, de warme kachel en de karsbèume. De keiharde muziek dôôndert miej nog in de oor’n. Vuur de vèèrhonderddrei’nzèumstigste kèèr was het Battemse karmse. “Det is nog is ne karmse, wat ‘n sfeer en wat een volk” Den Hoolter, lurkend an zien biertje, had geliek. Het weer wark’n onmeunig met en zô zag ie zundagmiddag völle Hoolter rondum den ôôld’n Battumsen toor’n. Zelf wèè ‘k wier, hoe’t veult biej de drèèimölle , het töuwketrekk’n en het èènd’n vang’n, um op ’t èine van de rit, met ne ballon van vief euro, noar huus te goan. Het geeld vlug oe zôônder arg uut de tesse, àj ’n dörs vuur wilt bliem’n. Möj’ oe vuurstell’n det er in vieftienhonderd twei’nvèèrtig al Battumse karmse was. ‘N eenigsten dent det hef met e maakt is den toor’n. Hoe kan het toch, det er in Hoolt’n die eeuw’nlange traditie neet is? Het blif de vroage. Hoolt’n had ziene “Hoolter Meimark” Het is zô mà ne zacht’n dôôd e störm’n. Pas sinds viem’ntwintig joar, bint er Kèunefeest’n, zô det de jong’n wier wat te vier’n hebt. Netuurlijk maw we het môôie Diekerhookse- en het Splôôfeest neet vergett’n, mà det bint, net as in Hoolt’n, tèèntfeest’n. De Battumse karmse is een onmeunig grôôt feest vuur een klein darp, woet de hèèle regio op of kump. Zô hef elk darp zien eigenaardigheed’n. Nemt noe Markel, met den machtigen môôi’n optocht. De buurt’n bint doar zô’n betje het hèèle joar drôk met. De jury leg doar verantwoording of oaver de jurering en ie zölt het gelèum’n of neet, doar kump een dikke dreihonderd man op of. Duuzenden wadd’n der op moandag opniejs noar Battum e trökk’n en de Hoolter leut’n zich wier neet onbetuugd. Wat van de jonge gäste gung’n hèèmoa neet op huus an, umdet ze gen ofschèid konn’n nemm’n van het gewunn’n pupke. De Hoolter trekt alle joar’n noar de karms’n in ’n umtrek. Vrogger gung’n ze met stökke op Loar’n an, zôdet ze better van zich of konn’n mepp’n as ’t gebuur’n môs. De Stökkemsen wadd’n nog een greuidje arger. Die hadd’n vaake een mes biej zich en het gebuur’n det ze der mekaa met te lief gung’n. Gelukkig is det tèèng’nswoorig gen gewoonte meer en gebuurt er, met uutzundering van een betje bekkerieje, vaake gen veerdere ongelukk’n. As ter vandaage an’n dag wat gebuurt, kriej’ het drek duur via de nieje media. Wat in Hoksebarg’n een môôi fees had mönn’n word’n, drèèj’n uut op ne hôôp naarighèid en verdreet. Het is gek, het blif oe in ’t hèufd hang’n. Wiej lèèft met en kiekt àmoal achterof de kouw in de kôônte. Kôj’ de tied mà trugge drèèi’n, mà die geet onverbiddelijk vedan. De daag’n wordt körter, de bèume verkluurt, het weer is nog môôi, dus geniet er van, biej alle naarighèid in de wereld. Wis en waarachtig.
De Vèèrkàànte Viefkop

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.