Hoe heij’t ehad

0

Ne hôôp lèu bint à op vakààntie ewes en nog völle meer goat er de kômm’nde wekk’n. De kràànte ôk en doaurumme zöj’ miej ne wekke of wat mönn’n miss’n. Heij’ môôi de tied um het book, Làànd van mien Oolders, duur te worsseln. Zelf heiw we de vakààntie der à hôôge en brèèd opzitt’n. Hoe heij’t ehad, vroagt de lèu, at ze oe ’n tiedje làànk neet hebt e zeene. Het is gek, de lèu diet op vakààntie bint e wes, hebt ’t altied môôi ehad, mà bint bliej det ze der wier bint. Wiej ôk, mà het lik à wier zô lange elèène. De tied vlug, vuur daj’ der arg in hebt biej der duur. Zundag was e wiej met de Korhaan’n in ’t Okk’nbrookse, èèm’n de lèu de stoete duur ’n hals hen zing’n. Wiej bint er as grootvorst’n behààndeld, genog te ett’n te drink’n. Det sleug an. Ôônz’n sprekstalmèister sleug duur en had het oaver de lèègere schoole in Espelo. Hij was zôwat in Duutslàànd e wes. Det lek al ne hèèl’n èine. Tèèg’nswoorig goat de wichter nog völle veerder van huus, zôônder det ze het môôie in eeg’n làànd hebt ezeene. Hoe zôl ’t toch weer met de “Bedriegertjes” in Roosendaal. In de joar’n vieftig één van bekèèndste plaats’n van ôôns làànd. Hèèle volksstamm’n gung der hen op schoolreisje. Daag’ns van te vuurt’n waj’ à èèm’n biej de bèire opa’s langs e wes um te zegg’n daj’ ne dag weg gung’n. Zie trökk’n de knippe en gaff’n oe een paar stuuver met vuur ôônderweg. Vaa en moo dèud’n er ôk nog wat biej, zôdaj’ genog hadd’n vuur nen ijsco of een rulleke dröp. De juffe op schoole zèè daj’ hèèmoa gen geeld met môgg’n nemm’n, ie krèèg’n zat ôônderweg. Doar stun ie dan met oen vetleer’n koffertje. ’N betje stoete en drink’n der in en ne zwembokse met ne hàànddook, vuur ôônderweg. Biej de Posbàànke, sjonge, jonge wat ne hôôg’n barg, krèèw we wat te drink’n en kôw we volop ravott’n duur de buskes. Tèèg’n ’n middag kwamme wiej biej het grôôte kasteel Roosendaal, op noar de Bedriegertjes. Wat ’n wille en wat een schik. Iedereene had de bokse nat. De ôôle Juffe Wolters stun nog hèèl zuunig an de ààndere kàànte kiek’n. Zie wach’n tut det de Bedriegertjes uut e warkt wadd’n. Toen ’t zô wiet was leup ze der hèinig oaver hen. Het lek good te goan, mà mill’n op, krèèg ze de volle loage, ieskôôld water, ôônder de rökke. Wiej lèè’n dubbel van ’t lach’n, mà zie vun der neet völle an. Op de terugweg wörd’n der an e leg biej de Echoputte. De zwembokse kwam vuur ’n dag en doar wörd’n e zwömm’n in het Uddelermeer. ‘S middags tèèg’n een uur of vieve waj’ der wier. Hoe heij ’t e had , was de èèrste vroage van vaa en moo. Vakààntie geniet er van en dan oaver drei wekke, hoe heij’t ehad, wis en waarachtig.
De Vèèrkàànte Viefkop.

Misschien ook leuk

WAARDEER JE DIT ARTIKEL?

Deel dit artikel dan met je vrienden!
Wanneer je actief deelt zul je dit bericht minder vaak zien!
close-link