Grieperig

0

Nee vroole, bangt oe neet, gelukkig gen las van lösse handjes. Eerder het tèèg’ndeel, mèu, sloom, snotterig en wèinig zin. De griep heerst, mà det wördt wà wier better. Wie bint de bôch duur en het mèèste hàànne schudd’n en kuss’n is achter de rugge. Het is ne hèèl’n kloef, die decembermoand. Èèrs det genèuzel oaver zwarte Piet, net of ter gen belangriekere dinge meer gebuurt in de wereld. Ofgelôôp’n joar, zèumtig duuzend dôôi’n in Syrië en ik wèèt neet hoevölle bleute verdrunk’n in de Middellandse Zee. Wat dach ie van die 298 mèèns’n diet mà zô uut de lôch bint e schött’n, um van die verschrikkelijke zeekte, Ebola, mà te zwieg’n. Ie könt wal een book vol schriem’n, met alle narighèid. Ôk körter biej wördt er in iedere femilie verdreet e veult duur het wegvall’n van neuist’n. Wiej hebt op Karsoamd het karsfeest meug’n beginn’n met het keerskes bràànd’n op ’n Hoolterbarg. Wiej heur’n de doedelzäkke en de hoornbloazers en veul’n wier hoe belangriek of het is um in vriejhèid te könn’n lèèm’n. Met het wegstarvende geluud gung ie op noar de warme kachel, noar de pannekooke met worst, het feestmoal van ôônze vuuroolders. Het blif belangriek um die traditie in eere te hôôld’n en ôk um het verhaal van den grôôt’n krisus, den we, al dan neet, achter de rugge hebt, nog is noar vuurt’n te loat’n kômm’n. Dikke op e gett’n, leg ie oe achter de kachel. Hè ‘k alles wà good op e ruumt. Half in sloap, heurj’ de wind um het huus hen goan of is het, het zachte geluud van de bràànende kachel. Ie verbeeldt oe det Derk rôônd rit op ’n Beer. In gedach’n kroep ie dichte tèèg’n oe moo an. Verôônderstel det e vanoamd wier kump. Waart oe, waart oe. Karsoamd, één’n oamd, hèèl bezunder en dan geet het in een roazend temp vedan. De karsdaag’n vleegt vuurbiej, ne môôi’n dienst in de Kandelaar, Halleluja, op noar Niejjoar. Ôôldjoarsdag, met een gemengd geveul kiek ie trugge um oe dan oaver te gèèm’n an het carbid scheet’n of àànder knal en siervèurwark. Ôôldejoarsoamd, noar ’t ett’n kiek ie nog èèm’n noar de beeste. Het gescheet is neet van de lôch. Hier en doar heur’j zô of en touw ne verdwaalden hoorn, dent um lech schreeuwt. Det kump ter, zô gauw at ’n lest’n klokslag van 2014 hef e klunk’n. De krisus wördt de lôch in e schött’n. Vanof noe geeldt er in iedere gemeente nieje rèègels. Verschillende rèègels, onduudelijke rèègels. Loaw we hopp’n det het àmoal met völt, zôdet er gen mèèns’n het slachtoffer van wordt. Vaake euldere lèu, diet alle hulpe nèurig hebt um het nieje joar duur te kômm’n. Niejjoarsdag, de lèu bint uutgeloat’n. Zie hopt er àmoal het beste van en det möt ôk. De Niejjoarswèèns’n vleegt oaver de toafel, met olieboll’n en de nèurige sapjes. Miene wèèns’n vleegt uut ne grieperige penne op oen an, een gezôônd 2015 met völle lèèsplezèèr, wis en waarachtig.
De Vèèrkàànte Viefkop.

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.