Ik voel me al weken net als de effectenbeurzen. Inspiratieloos, richtingloos, gevoelig voor heersend sentiment. Probeer daar maar eens uit te komen als je dagelijks ook nog eens geconfronteerd wordt met vallende blaadjes, de vergankelijkheid van alles. En als slagroom op het toetje toenemend lichamelijk ongemak. Ja, dan kun je de neiging krijgen om het bijltje erbij neer te gooien. Maar dat heeft natuurlijk geen enkele zin. Verbeteren van de wereld begint tenslotte bij jezelf. Dus, voorwaarts vrienden, aan den einder wacht een gouden toekomst!
Ik ben vandaag aan het bijkomen van een genoeglijke zaterdagavond. Zo’n avondje uit, het raakt me meer dan vroeger… Mijn betere helft en ik hebben eerst bij de lokale herberg genoten van een goed glas wijn en dito maal. Daarna een korte ontvangst op de receptie van de lokale tourtotowinnaar waarbij de ontvanger nog sneller vertrok dan wij. Op weg naar huis, continu onder begeleiding van first lady Petra, nog even afgezakt bij het grand café van Dinie. Heerlijk ouweneelen met onder andere voormalig uitbater van hét klassieke cafetaria met eten-uit-de-muur van Holten, Henkie van Hartsuuker. Ik moest hem beloven zijn naam te noemen. Henk, bij deze. Denk nou niet dat we over serieuze zaken zoals patatten en pensioen hebben gesproken. Nee hoor, een geanimeerd gesprek over hoe mooi het vroeger was, ‘weet je nog wel het Sikkenstreutje’, over hoe hard je kunt in Duitsland, motoren, vrouwen en nog veel meer ‘what’s on a man’s mind’. Gewoon cafépraat, eigenlijk ging het nergens over. In ieder geval niet over sores. Verder (te) goed geborreld en vandaag dus bijkomen van een zware avond.
Volgens mij, en ik heb het al eerder gezegd, leven we er met zijn allen lekker op los. En die zorgen? Ophoging pensioenleeftijd, korting pensioenen, verhoging BTW, verhoging assurantiebelasting, klets, links op je oor, klets, rechts op je oor, al dat oorsuizen? Ten eerste horen we al veel te vaak dat het niet goed gaat. We zijn gehard en laten al die financiële rampspoed snel van ons afglijden, worden immuun of doen alsof er niets aan de hand is. Ten tweede hebben wij belangenbehartigers! Mensen die zich druk maken over de patatten die momenteel vanuit Den Haag aan ons worden uitgedeeld. Voor elk segment van onze bevolking, behalve – tijdelijk – de groenen, zijn er belangenbehartigers. De jongeren, de ouderen, de rijken, de armen, de automobilist, de openbaar vervoerde, de vitale en de terminale. Kennelijk denken we dat die belangenbehartigers 24/7 bezig zijn met ons belang. Toch krijg ik steeds vaker de indruk, dat belangen behartigen ook gewoon een carrièrekeuze is. Als puntje bij paaltje komt, Samsom bij Rutte, dan weerklinkt toch weer gehandjeklap en worden zogenaamd werkbare oplossingen gevonden die ten koste gaan van belangen. Wat aftrek hier en daar, de rem op hypotheekrenteaftrek, bezuinigen wordt synoniem voor lastenverhoging. De harde punten uit de verkiezingen blijken verhandelbaar. En Jan met de pet en Annie met de petticoat in het getroffen segment? Die piepen pas als ze echt jeuk in de portemonnee krijgen en dan heeft die toenmalige belangenbehartiger al een fantááástische carrièreswitch gemaakt. Is er trouwens überhaupt nog iemand die de gevolgen voor de toekomst overziet of nog kan overzien?
Maar laten we hoop houden, blijven ademhalen, doorgaan met werken tot 67 jaar, waarschijnlijk nog langer, blijven doorgaan, ook bij de huidige economische tegenwind. Die tegenwind is nodig om op te kunnen stijgen, hoorde ik afgelopen week. Daar zit wel wat in, vind ik. We zijn toch een heel eind gekomen vanaf het berenvel en de houten knuppels…
En nu? Vliegen! Ik wens jullie veel tegenwind!
Herman Deijk
