Het vuurste stukske

Met de rèègelmoat van de klokke kômme wiej oaver de Langstroate. Ik betrappe miej der op dà ‘k nog precies wèète wiet er àmoal wont, det wil zegg’n wiet er vuur zestig joar trugge wônn’n. Àj’ der met an ’t dèènk’n komt, komt de verhaal’n noar boam’n. Vaake hölp ik met het rôôndbreng’n van de kràànt’n in ’n Bèusebarg. Half vèère kwam ie uut schoole en dan môj’ merakels gauw beginn’n met het bezörg’n, want vuur dàj’ der arg in hadd’n zat ie der met in ’n duuster. Het begun op ’n Smidsbeelt. Det klèine pleintje doar mill’n in Hoolt’n, met de ôôle huuze der nog umme hen. Op de èind’n, an de ééne kàànte de Nölle en an de ààndere kàànte Holterman. Net noar de duurgàànk noar de karke hàj’ de garage van Müller, met op ‘n gèèvel, den Zwaan’n. Doar wörd’n de kràànt’n van Hilarius neer eleg. Het Dagblad van ’t Ôôst’n, van Tubantia en de Stentor haw we nog gen wèèt. Met de kràànt’n achter op de fietse, ôônder de snelbinders, dökke wiej biej erve Zandvoort het zàànd in, um via Derk Harting en Teeslink Ebbe biej Kieft’nbeelt uut e komm’n. Hèèl’n Bèusebarg môs ne kràànte hemm’n. Natuurlijk wadd’n ze neet àmoal abonnéé Sommige lèu hadd’n neet het hèèle joar duur de kràànte. As het drôk was op ’t làànd, was ter gen tied um te lèèz’n en dus wörd’n de kràànte of ezeg. De lèu hadd’n ’t niks te brèèd. Noa Kieft’nbeelt, de grintweg langs tut de Liez’nstèège. Oaverà wörd’n de kràànte netjes binn’n ebrach. De ritt’n wörd’n veerder uut e zet biej opoe op Bèusebarg 21. Al die ritt’n hè’k in al die joar’n wel is edoane. Ik nem oe noe met met noar “het vuurste stukske, tut biej Menum”. En niks harde wèèg’n, àmoa zàànd. ’n Èèrst’n, den ie tèèng’n kwamm’n was nen ôôld’n Jôôst, hij had de kràànte saam’n met zien zönne Jehan. Hij wonn’n doar in ne nôôdwonning. Zien huus was ter in ’n oorlog of eschött’n. Hoe veerder ôj’ de stèège in kwamm’n, hoe slechter of e wörd’n. Van Bôônt’n Dieks, deepe ôônder tuss’n de “ôôle zààndwälle” duur noar de Koetsier en Brookhuus. Het fietspad heul op, mà gelukkig kôj’ boam’n oaver ’n wal, oaver een akelig smal pad, noar Van Hoolt’n. Àj’ de fietse neet good oaver det tien centimeter smalle pèèdje konn’n stuur’n, lèèj zo àànderhalm’n meter lèèger in de modder van het peerdespoer. Vedan, van Van Hoolt’n noar Helderman, biej Lèèn’n Willem, rechduur een bospad op en dan kwam ie uuteindelijk via de Plisse, Jan Hilleke en Lààng’n Achterkààmp biej Menum. De weg was neet neet meer as ne modderslôôt, mà het smalle pad was te doon. En het ôôle mèinse biej Menum gaf ôôns vaake een keukske vuur de kràànte. Det rondje is nog altied môôi um te ried’n, trugge oaver de Beusebargerweg langs de Diekinkshuuze, noar de Boschkààmpsstroate. Èèm’n ne friss’n nèuze haal’n.