Vallende Blaa.

1

Ie könt er neet ôônderuut. Alle daag’n valt ze onherroepelijk. De harfstied is an e brökk’n. De natuur kluurt zich meer en meer rôôd broen. Sommige bèume hebt het blad à hèèmoa verleuirne. Het hef iets van een ofschèid, toch is het nog geniet’n op mien daaglijksen gàànk noar ’t Darp. Halverwèège, net vuurbiej het Snatergat löp nen ôôld’n keerl. Hij zwaait net as altied en löp veerder met zien eeg’n gedacht’n. Had à wal e heurt det e neet good te passe was, toch schrik ie, àj’ heurt det e zô in één kèèr uut de tied is. De ôôle buurman, vrogger hè ‘k ‘m nog e hölp’n as de kouw môs kalvern. Zunne môôie aparte kluur had det beest en het bizundere was det de niej geboor’n dochter net zo was e tèèkent. Joar’nlàànk zag ie ze nog in de wèire lôôp’n, tuss’n het ààndere vèè. De tied is ummme vleuig’n en de schaalvergrôôting hef oaverà touw e sloane. Ziene melkbeeste lôôpt er à lange neet meer. Zag ie ze vuur vieftig joar trugge oaverà nog lôôp’n op ‘t Hoolterbrook, het is ter noe kaal en verloat’n. Het is neet meer van diss’n tied. Het is àmoa grôôt, grôôt, grôôt. Ne boer boert neet meer, mar is directeur van een bedrief. Het klèine, röstige, vrèindelijke is ter of. Völle boerderiejkes bint börgerwonning’n e wörd’n. De boer’n bint vertrökk’n en eur plaats’n bint in e nömm’n duur hèuger opgeleid’n. Het is de nieje tied. Het Hoolterbrook lig ter noe extra kaal biej, want ôk de leste mais is ter of. Nee, en ôk het weer warkt neet met um det leuige geveul biej miej weg te nemm’n. Zelfs biej de vriejdagmark op ’n Beelt löt miej det geveul neet lös. Het geveul van de harfs van ’t lèèm’n wô ’k pas kwiet à ‘k ’s oamds de verlechte boerderiej’n in Markel an ’t bekiek’n binne. Het is de meuite weert. Oaveral in het làànd zeej’ vanuut de veert’n of dichterbiej de ôôle hofstedes. Tut 29 oktober köj’ ze nog bekiek’n en dan valt doar ôk de harfs en de duustere daag’n vuur ‘t Karsfees in. Het lèèm’nrad is onverbiddellijk, het drèèit vedan, ôk al geet de tied disse wekke een uur trugge. ‘S oamds um vief uur zal het duuster wèèr. Op noar Sunterkloas, op noar de Karsdaag’n en wier een Niej joar. Ne fôss’n wind, vallende blaa en ne kôôle noajoarsbujje brengt miej trugge noar de warkelijkhèid en noar huus. Net vuur ’t Snatergat wördt er neet meer e zwaait.

De Vèèrkàànte Viefkop.

1 reactie
  1. DatingOost
    DatingOost zegt

    ?

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.