Niets menselijker dan fouten maken. Sommige van die fouten kunnen we breed uitgemeten op ons tv-scherm bekijken, bijvoorbeeld van arbiters in het voetbal. Geel waar rood niet zou misstaan en rood waar geel het maximale zou zijn. Geen buitenspel affluiten en een paar meter buitenspel door laten gaan. Tja, het gebeurt en het excuus is natuurlijk dat de fout in het moment gemaakt wordt, sorry… excuus. We kunnen er ons wel iets, of niets, bij voorstellen als we het allemaal nog eens een keer of zeven bekeken hebben.

Bij de gemiddelde burger blijkt het financiële huishouden vaak niet op orde. Overcreditering en overconsumptie zijn de ‘terrible twins’. Daarbij een woning die qua waarde vrolijk onder je uitstaande hypotheek duikt, klinieken waar je tegen een scherpe lening een gat in je handen kunt laten maken et cetera. Kommer en kwel. Je zou natuurlijk ook een te laag inkomen kunnen aanvoeren, maar dat is de nering naar de tering zetten en de brokken naar de mond. Zit ik nu in een ‘vallende bladeren depressie’?

Kan zijn, maar het grappige (?) is dat er ook op hoog niveau bij de internationale schatbewaarders en bewakers van onze welvaart zaken fout gaan. In Duitsland blijkt een tekort zomaar 55 miljard lager door een rekenfoutje…. Het IMF heeft jaren geleden al gewaarschuwd voor de actuele ellende bij, ja daar zijn ze weer, de Grieken. Niets mee gedaan. ‘Italian stallion’ Berlusconi blijft onverstoord focussen op vrouwelijke verlokkelijkheden. Maar van speerpunten als een gat in de begroting of een staatsschuld groter dan de inkomsten van Italië wil hij niets weten. De leden van de Europese Unie blijven maar schuiven met spelregels. De overtreder die allang rood had moeten hebben, loopt momenteel met alleen geel rond en presteert het om zijn eigen publiek zich te laten uitspreken over de onrechtvaardige behandeling door de arbitrage.

Is men in pensioenland ook ziende blind geweest? De toenemende levensverwachting blijkt al jaren uit de steeds actueler wordende sterftetafels. Toen midden jaren negentig de reserves bij de pensioenfondsen torenhoog waren, werden er door de politiek afgedwongen premievakanties ingelast. Maar ook werkgevers en werknemers vonden het niet erg om even geen premie te betalen. Zolang het van de grote hoop ging, geen problemen. Daarbij heeft het hanteren van de actuele marktrente voor het bepalen van de dekkingsgraad een aantal jaren in het voordeel van de pensioenfondsen gewerkt, maar slaat ze nu als een boemerang in de nek. Hadden we niet zuiniger moeten zijn en, sorry gepensioneerden, al eerder moeten ingrijpen?

Hoe kan het gebeuren? Je zou toch zeggen dat er voldoende kennis aanwezig is om de kar op de weg te houden. Of zijn we een speelbal van het lot, dat er een sadistisch genoegen in schept om ons telkens weer te plagen? Of is het terug te voeren is op zeer basale menselijke gedachten? Het zal uiteindelijk wel weer goedkomen, het zal mijn tijd wel duren, we zullen het wel zien, ik heb er vandaag even geen zin in, heb gisteravond te zwaar getafeld, waarom moet ik mijn buurman helpen, hij heeft het toch zelf gedaan, niet mijn ‘pakkie an’? Afijn, oordeel zelf.

Het is de tijd van de vallende bladeren, vallende regeringen en wankelende regeringsleiders. Maar troost u, na de komende koek-en-zopie-periode en de Elfsteden komen er weer blaadjes aan de bomen en honing in de bloem…… hoop ik.

Herman Deijk