Mirrewinter op’n Canadeez’n karkhof

0

Zoaterdagmiddag, in één kèèr ne hôôp drôkte op ’n Barg biej ’n Canadeez’n karkhof. Noa völle umzwarving’n dèu de filmploeg, van “Mirrewinter op het Plattelàànd”, Hoolt’n an. De beheerders hadd’n eur wark, net as altied, good edoane. Het gedeelte woet de de opnames wadd’n, leer der extra verzörgd biej. De Canadeese en de Hollààndse vlagge stunn’n strak in de ieskôôle wind. Canadeese veteraan’n spöll’n, det ze an het graf stunn’n van gesnèuvelde kammereui. Zie leut’n de troan’n de vrieje lôôp. Midwinterheurns klunk’n, vuur één kèèr nog wier in meert, oaver ’n Karkhof. Het grip oe an en ie beseft eens te meer, hoe duur of ôônze vriejhèid is ewes. Noa viem’ntwintig joar oefen’n stunn’n de indringende klàànk’n, der in één kèèr op en kônn’n de hoornbloazers, kôôld tut op het bot, met een hartverstarkertje wier op huus an. De spöllers en en de figurant’n zoch’n, noar disse pauze, de snarpende keulte wier op. Het was neet te hard’n dus èèrs, noa ’n uur, àmoa noar de warme kachel, um ’s oamds nog èèm’n de keerskes ceremonie noa te spöll’n. Indrukwekkend kôôld en môôi. An ’t eine van ne lang’n dag stun alles ter op. De filmploeg en alles der umme hen wadd’n toen à meer dan twaalf uur in töuw. ’S mäns hadd’n ze Markel ôk à zes kèèr bevriejd. In de iezige keulte kwamm’n de Canadeez’n vanof Stökkem. Het vreuir det ’t knapp’n en de wind was neet te hard’n. De spöllers stunn’n te zing’n langs de kàànte van de weg, Oranje boaven, Oranje boaven. Klèine wichter hadd’n ’t neet meer en huul’n van de keulte. De euldern stunn’n, met opgetrökk’n schoolders, uut de wind, tèèg’n nen ôôle boerderieje. Mà zô gauw at er opnames wadd’n was het één en al plezèèr um de bevrijding, woet ze zô lange op hadd’n mönn’n wacht’n. “Mirrewinter op het Plattelàànd”, de opnames bint an ’t eine van de moand kloar. ’N armood van ’n oorlog zal dit joar oaveral te zeen weer, lekker biej de warme kachel. Iedereene diet met spölt wèèt hoe of het veult um de bevrijding met te maak’n, biej ne geveulstemperatuur van min twintig groad’n. Ne film maak’n, machtig môôi um biej te wèèn. Het gif een warm geveul, mà mangs is het iezig kôôld. De regisseurs bedàànkt alle leu diet, ’n ieder met zien andeel, diss’n steenkôôld’n dag, warmte hef egèèm’n. “Deepe respek vuur iedereene diet met hef ehölp’n an wier ne dag met machtige opnames. Het weer was erbarmelijk en starvenskôôld. Àmoa ne dikke veere op ’n hood en vuural ééne extra vuur de gastvriejhèid, van al die lèu uut Markel en Hoolt’n, diet vandaage zô mà de duur’n vuur ôôns lös zett’n. Môôi noaberschap uut Twèènte en Sallàànd”. De röste is trugge op’n karkhof de vèugeltjes fluit, wiej zit àmoa te wach’n op vuurjoar.

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.